Geboortekaartjes.nl
joepiedepoepie 250x250
Trouwkaarten.nl

Dagboek

Aantal berichten: 50
Ga naar:   

9 maanden vandaag!

16 augustus 2015
Sam is alweer 9 maanden (39 weken) vandaag. De tijd vliegt!
Sorry, alweer veel te lang geleden dat ik jullie een update heb geschreven. Het gaat hier allemaal erg goed (weer). Gelukkig! Er is heel veel gebeurt de afgelopen maanden. Leuke en minder leuke dingen.

Ik begin met de leuke dingen: Sinds eind mei kruipt Sam...jeeej! We hebben begin juni een heerlijke vakantie bij Landal gehad, prachtig weer en heerlijk genoten met zijn drieen <3, hij begint ook al lekker te brabbelen en staat ook steeds meer, loopt aan de hand etc. Kleine mannetjes worden groot!
Djay heeft begin augusus ook nog een heerlijke week vakantie op de camping met zijn vader gehad.

En dan even in het kort de niet-leuke dingen: Een week na onze vakantie (begin juni), kreeg Sam plots een flinke bult op zijn hoofd, hij was die dag niet gevallen, dus ik vond dat vreemd. Toch de hap maar gebeld, die stuurde mij gelijk weer naar huis met de mededeling dat het een dikke bult/blauwe plek was en dat dat nou eenmaal gebeurt bij kinderen. Even voor de duidelijkheid, de bult was niet blauw of rood... Dus wel vaag, maar ok.
Hij was op vakantie wel met zijn hoofdje op de plavuizen vloer gevallen, door te hard omrollen, en de vrijdag voordat de bult verscheen ook op het kdv gevallen, dat las ik later in zijn schriftje.
De volgende dag (zondag), kreeg hij uitslag en eind middag ook koorts. Gebeld, maar was niks ernstigs zeiden ze. Ik moest het afwachten. Maandag overdag leek het wel wat beter te gaan, de bult zat er nog wel, maar hij was best vrolijk. Toch 's avonds weer hoge koorts en heb weer de hap gebeld. En ik had besloten me deze keer niet weg te laten sturen.
's avonds konden we terecht en uiteindelijk belande we in het z'huis, want de arts die ik nu had vond de bult toch ook wel vreemd. Ik kwam in het z'huis en kwam daar in een vragenvuur terecht! Ze vragen echt alles. Alles wat helemaal niks met de bult te maken heeft.
We moesten in z'huis blijven. Volgende morgen kreeg Sam een echo van zijn hoofdje en toen werd de nachtmerrie werkelijkheid. Hij had een dubbele schedelfractuur. De grond onder mij verdween! Ik stortte volledig in.
En dan gaat het pas echt beginnen, je word aan alle kanten geleefd en overhoord. Protocol kindermishandeling heet dat... Ik snap dat dat moet. En vind het ook heel goed dat dat er is. Maar als je er zelf midden in staat is dat heel confronterend. Je voelt je bij sommige artsen al veroordeeld. Heel heftig!
Maar gelukkig mocht ik Sam na 3 dagen weer mee naar huis nemen, alle andere onderzoeken waren goed, geen aanwijzingen van kindermishandeling.
Een maand later moest ik terug voor controle. Alles zag er helemaal goed uit. En ik heb het met de arts nog even over de ellendige confronterende periode gehad. Maar het was helemaal goed.

Tja: leren met vallen en opstaan neemt Sam blijkbaar erg serieus. Hij mag van mij wel wat rustiger aan doen...

Ik zou het kort houden, maar hoe hou je zoiets kort? Jullie zijn weer op de hoogte. Ik beloof vanaf nu, alleen nog maar leuke dingen!

Veel te lang geleden

18 mei 2015
Het is al weer veel te lang geleden dat ik wat heb geschreven.
Geen bericht=goed bericht toch?! Het gaat hier ook hartstikke goed!

De jongens doen het goed, ik voel me goed. Ben weer lekker aan het werk. Gewoon weer de alledaagse dingen.
Ik begin ook steeds meer het juiste ritme op te pakken als moeder van twee. Dat heeft nog wel even geduurd. Er bleef veel liggen, omdat ik alleen maar met de jongens bezig was, maar helaas, het huishouden gaat niet vanzelf, de jongens moeten zich dus ook af en toe even zelf zoet houden. En dat lukt aardig, nu Sam ook lekker aan het spelen is op een kleed op de grond, onder de babygym, in de box of in de wipper (met muziek ;)).

Ook is mijn oudste lieverd afgelopen 28 april alweer 3 jaar geworden. 3 jaar! Wat word hij groot! Nog een krap jaar en hij gaat naar de kleuterschool...pfff. Het gaat allemaal veel te snel, vinden jullie niet?

Vorige week ook weer met beiden naar het CB geweest. Allebei weer goedgekeurd. Djay is inmiddels 14,4 kg en 91,5 cm. Big boy!
Sam zit op 7,7 kg en 67 cm (2 cm langer dan Djay op 6 maanden leeftijd...).

Ook maakt die kleine Sam een ontwikkelingen door! Hij begint zelfs al op zijn knieen te schuiven. Hij weet alleen nog niet wat hij met die handen moet doen :p
 

Oma Wilma

19 mei 2015 15:32:37
heerlijk stukje weer en ja kind het gaat zo snel, maar je doet t prima zo. En wat wat heb ik een heerlijke kleinkinderen ❤️❤️ En een heerlijke dochter ❤️

Antwoord: kiss
 

Vandaag weer prik-dag

04 maart 2015
Vandaag moest Sam wer naar de arts van het CB voor een prikje (DKTB-Hib-HepB).Het was even huilen, maar toen alweer flink lachen.
Hij is ook weer gegroeid: 6335 gr, 62,7 cm lang en hoofdomtrek van 42,2 cm. Je loopt ongeveer gelijk op met je grote broer toen detijd :)

Verder weer helemaal goedgekeurd, alleen moeten we even de flessen in de gaten houden, omdat het er nu nog maar 4 zijn en ze niet allemaal op gaan. 's Nachts slaap je sinds 3 dagen door, dus dat gaat goed. We mogen nu van het CB wat rijstebloem geven (deden we stiekem al sinds een paar dagen ;)).

Grote broer Djay was weer mee, heerlijk aan het spelen en het is n atuurlijk erg interessant om te kijken wat de arts allemaal met je kleine broertje doet.

1 april mogen we weer heen...
 

Oma Wilma

04 maart 2015 17:28:20
Ook maar weer achter de rug, die rot prikjes.

Antwoord: Ja bah! Maar hij heeft het goed gedaan...

Even een update

13 februari 2015
Hier gaat het langzaam iets beter, tenminste ik heb wel medicatie om me wat rust te geven en therapie (Haptonomie) en veel gesprekken met huisarts.
Ik ben inmiddels bij de bedrijfsarts ook geweest en kan voorlopig nog niet werken, over 2 weken moet ik weer terugkomen en dan gaan we bespreken hoe het gaat en of ik evt weer een paar uurtjes per week kan gaan werken... alles op z'n tijd.

Met Djay en Sam gaat het goed, ik geniet volop van ze en ben dol op ze! Djay is en echte puber. Het woord 'nee' kan ik inmiddels wel dromen en luisteren lijkt verdwenen uit zijn dagelijkse ritme... Gut! Wanneer houd dit op??? Haha Verder is hij super lief voor zijn kleine broertje (af en toe niet, maar dat is zeldzaam), een echte GROTE broer!
Sam is vandaag weer op controle in het z'huis geweest, die heeft een erg heftige verkoudheid. Waarmee ik dinsdag in het ziekenhuis belande, omdat hij zowat stikte in het slijm wat omhoog kwam en omdat hij zeer matig dronk en dit grotendeels, door het hoesten ook weer uitspuugde. Maar het gaat nu stukken beter. Hij gat langzaamaan beter drinken en houd de melk in ieder geval binnen.
 

Renée

04 maart 2015 13:42:54
Mogen jullie trots op zijn ;)
 

Oma Wilma

14 februari 2015 07:39:21
Gelukkig gaat dat alweer beter, en wat zijn t een paar lekkere jongens ( onze kleinkinderen)heartheart

Hoe het gaat?

26 januari 2015
Hoe gaat het? Alles goed? Gaat het lekker?
Dat zijn vragen die ik eigenlijk wil mijden, dan moet ik of liegen of weer zo veel uitleggen...
Tuurlijk heb ik mijn goede momenten en ben ik dolblij met mijn mooie mannetjes en geniet ook iedere dag van ze, maar goed gaat het niet 😥
Ik zal bij het begin beginnen. De bevalling, nou als je het hebt gelezen, die was ruk! Zwaar en niet fijn! Bijna de hele dag bezig voor 4 cm ontsluiting en dan alsnog een keizersnee, welliswaar niet erg, want ik je kindje moet er gezond en wel uit, dus wat moet, dat moet. Omdat ik al eerder een keizersnee had bij Djay, die viel me niet tegen, verwachtte ik dat dat nu weer zo zou zijn, maar nee... Deze was ook zwaar! Het duurde allemaal veel langer, omdat ze door oud littekenweefsel en verklevingen moesten. Maar gelukkig, ik had een gezonde Sam in mijn handen. En toen, toen vond mijn eigen lijf het welletjes en ging mijn hartslag razendsnel naar beneden, mijn moeder moet doodsangsten hebben gehad (ze zag alles gebeuren), terwijl ze me nog aan het hechten waren, kreeg ik een shot epinefrine en zuurstof toegediend.
lang op de verkoever gelegen, ruim 2,5 uur. Toen was ik goed genoeg om naar mijn kamer te mogen... Genieten en verwerken van alles...
De volgende dag begon ik te klagen over sterretjes zien en draaierig. Hb geprikt - bloedarmoede, dus aan de ijzertabletten. Daar moest ik voorlopig mee door gaan.
Na 4 dagen mocht ik naar huis, maar de duizeligheid en draaierig zijn bleven en daarbij ook benauwd en hartkloppingen. Het zal nog wel te maken hebben met de keizersnee en het bloedverlies werd er gezegt.
Na twee weken weer snel naar het ziekenhuis, omdat ze dachten dat ik een longembolie had, bloedonderzoeken, CT scan, röntgenfoto.... Een longembolie was het gelukkig niet, maar... ze zagen wel iets zitten bij mijn linkernier, ze konden nog niet zeggen wat en ook niet of het goed- of kwaadaardig was, maar een tumor werd niet uitgesloten. Een traject van verschillende onderzoeken, verspreid over 4 weken, werd gestart (bloedonderzoeken, urineonderzoek en MRI scan), om vervolgens gespannen thuis te moeten wachten op de uitslag.
nog voor Oudejaarsavond kreeg ik de uitslag, geen tumor, geen kwaadaardigheid, maar een cyste. Een mini bolletje van ongeveer 9 mm. Super blij dus met dit nieuws. Ik kon een GELUKKIG Nieuwjaar in met mijn 2 mannetjes.
Maar ik mocht gewoon nog niet genieten. Ik bleef duizelig en draaierig, had steken in mijn hart en flinke hartkloppingen en snelle hartslag en een benauwd, drukkend gevoel op mijn borst. 24-uurs ECG van mijn hart laten maken, hartslag is wel snel, maar niet gevaarlijk snel en verder ook geen afwijkingen gevonden. Gelukkig!
Helaas nog steeds deze klachten en lig vaak voor pampus op de bank, omdat het me zo uitput. Meerdere gesprekken met de huisarts gehad, en nu alle lichamelijke aandoeningen wel zijn uitgesloten, is het heel goed mogelijk dat ik lijd aan angststoornis, spanning en stress. Dit moet behandeld worden. Ik moet dus nu gaan praten met een haptonoom en alles van me af schrijven. Maar wat is dit moeilijk. Ik ben mezelf zo kwijt, ik ben onzeker en bang. Elk moment van de dag kan ik weer een paniekaanval krijgen en ik weet nooit wanneer. Het is me al tijdens het wandelen overkomen, thuis heel vaak en in de supermarkt. Vooral als het erg druk is of als er veel mensen zijn waar ik ben, dan krijg ik ze...
wannee vind ik mezelf weer terug? En ben ik weer de oude? Zodat ik weer gewoon mijn ding kan doen.... Dat de dagen weer worden en gaan, zoals ze moeten gaan.

Als mensen dus vragen hoe het gaat? Zeg ik met een glimlach dat het goed gaat, maar van binnen huil ik en zeg dat het niet goed gaat....
 

Renée

04 maart 2015 13:43:48
Ja het gaat al een heel stuk beter gelukkig!
 

Oma Wilma

14 februari 2015 07:33:11
Komt goed schat, je gaat hier uitkomen.
Je doet al goed je best om het hier op te schrijven SUPER.
 

Maak en stuur nu de leukste kaartjes op Kaartjeposten.nl, Geboortepost.nl en Trouwpost.nl.